Over ons | Ontstaan

De vredesvoettochten zijn ontstaan uit de wandelingen voor de innerlijke vrede van pelgrim Henricus. Die gedachte ontstond niet van de ene op de andere dag. Tijdens een persoonlijke tiendaagse pelgrimage in september 1999 werd de wandeling voor de innerlijke vrede geboren.

De wandeling voor de innerlijke vrede en de bemoediging in en door kerken heeft alles te maken met het verhaal van Abram en met de oproep tot een onophoudelijk gebed. Dat is de drijfveer achter de oproep van pelgrim Henricus.

In oktober 1993 las Henk Woelders het boekje "Naar het land dat ik U wijzen zal". Het zijn woorden die in de bijbel worden gesproken tot Abram. Op dat moment was Henk Woelders voor het eerst in een klooster, in de abdij St. Willibrord te Doetinchem. Woelders ervaarde de woorden als tot hem persoonlijk gesproken. Hij ging wandelen; een daad die hij tot dan toe voor onmogelijk had gehouden. Zijn benen waren niet geschikt voor het lopen. Maar één jaar later was Henk Woelders onderweg naar Compostela. Aan het begin van zijn maandenlange voettocht kreeg hij de pelgrimszegen. Tijdens het uitspreken van de pelgrimszegen viel de naam Henricus. Zo werd pelgrim Henricus geboren. Vanaf 1995 is pelgrim Henricus bezig zijn pelgrims wandeling voort te zetten, nu eens alleen, maar meestal met groepjes langs zelf gekozen routes.

Voor pelgrim Henricus is een wandeling veel meer dan wandelen; een voettocht staat voor onderweg zijn. Het is een reis naar buiten, op zoek naar (onbekende) mensen aan de weg. Er is zowel een reis naar buiten als naar binnen. Wandelen verbindt. Een pelgrim is iemand die grenzen overschrijdt. Een pelgrim roept het goede op in de medemens. Elk mens is een pelgrim. Dus elk mens heeft het vermogen het goede op te roepen. Bovendien is de pelgrim een trekker; hij heeft een gastheer of een gastvrouw nodig die eten geeft en onderdak verschaft. Zo is er een relatie tussen degene die thuis is en degene die onderweg is. Ze hebben elkaar nodig.

In september 1999 maakte pelgrim Henricus een tiendaagse voettocht van het Redemptoristen klooster te Wittem (Zuid-Limburg) naar de Abdij van Chevetogne in de Belgische Ardennen. Onderweg bezon pelgrim Henricus zich op de vraag van het onophoudelijk gebed. Er is een boekje over de Weg van de Russische Pelgrim. Daarin wordt beschreven hoe deze pelgrim (op weg naar Jeruzalem, waar hij echter nimmer zal aankomen) op een zondag een preek hoort over de woorden “bidt onophoudelijk”. De man vraagt overal wat dat wel te betekenen heeft. Uiteindelijk hoort hij over het Jezusgebed. In de oosters orthodoxe kerk is het Jezusgebed net zo bekend als het Onze Vader in de christelijke kerken van West Europa.

In de bijbel komt men vaker een oproep tegen voor het onophoudelijk gebed. Sommige kloostergemeenschappen praktiseren dat ook, zij het meestal in afgesloten ruimtes. Zo is er in Schönstatt nabij Kassel een 24-uursgebed gaande; en ook in Steijl, Zuid-Limburg, zijn zusters bezig met de eeuwig durende aanbidding.

Pelgrim Henricus heeft op zijn manier concentratiezinnen “verzameld” tijdens zijn pelgrimstocht. Zo ontstonden zinnen van zeven woorden over

DE WEG, SPIRITUALITEIT en het VERLANGEN.

Tijdens de voettocht werd de “wandeling voor de innerlijke vrede” geboren. Tussen Kerst en Oudjaar zou een driedaagse wandeling georganiseerd worden naar de Bonifatiuskapel te Dokkum. Onderweg zou aan kerken gevraagd worden om een geestelijke bemoediging; ook zouden kerken een mooie pleisterplaats zijn in de koude wintermaand.

De geestelijke bemoediging grijpt terug op het verhaal van Abram; voordat Abram aan zijn reis begint wordt hij gezegend door God en dan wordt er gezegd dat daarmee alle mensen die hem zien gaan mede gezegend zullen zijn. Gezegend worden wil ook zeggen nieuwe levenskracht krijgen. Bemoedigd worden door een kerk aan de weg wil zeggen: hou vol, fijn dat je er was, ga verder met wandelen in de schepping van de Heer.

Bonifatiuskapel DokkumIn 1995 organiseerde pelgrim Henricus de eerste drie-daagse- voettocht naar Dokkum, vanuit het Centrum Onder de Linde te Fochteloo. Bij de Bonifatiuskapel is een processiepark en bij statie 12 is ook een herinnering aan pater Titus r0015842 Bonifatiuskapel DokkumBrandsma; hij werd in 1942 door de nazi’s vermoord omdat hij stelling had genomen tegen de kwade leer van het nazisme. Pater Brandsma werd geboren in Oegeklooster, een dorpje nabij Bolsward. Zodoende werd Bolsward één van de startplaatsen. Heerenveen was de andere startplaats. In die plaats werd op hemelvaarts-dag 1999 de eerste pelgrimsdag georganiseerd door kerken in de regio Akkrum – Heerenveen. De vraag om zo’n dag te organiseren kwam van pelgrim Henricus.

De ervaringen van de tiendaagse pelgrimswandeling uit 1999 werkt nog steeds door in de wording van het gedachtegoed van pelgrim Henricus. Hij geeft als het ware vorm aan het onophoudelijk bidden met de voeten. Daar hoort een eigen oefenplaats bij, een bijzondere kapel waarin de reis naar binnen en naar buiten op een specifieke wijze symbolische waarde krijgt. Die kapel is niet zomaar een kapel om even te vertoeven, het is een plaats waar ook 24 uur per dag, non stop, een gebed voor innerlijke vrede uitgesproken wordt.

Praktisch ging het zo:

Op 27, 28 en 29 december 1999 liepen een 125 mensen mee met de eerste driedaagse vredesvoettocht.

Toen die driedaagse voorbij was vroeg pelgrim Henricus zich af: wat nu? Zo ontstond de gedachte om 40 middagwandelingen te organiseren; ook hier is een vergelijking met de tocht van 40 jaar in de woestijn. Die veertig dagen zouden verspreid worden over twee jaar, en dan nog specifiek in de periode oktober – maart. Tien in het voorjaar en tien in het najaar. Herinnering aan de tiendaagse tocht van pelgrim Henricus en aan de tien woorden. Ook is er een parallel met de tien rechtvaardigen. Het gaat erom dat er mensen zijn die wandelen; dat er mensen zijn die volhouden. Het gaat erom dat dit een steeds wisselende groep is. Het is bovendien de kalendertijd waarin het leven als het ware sterft en herbegint, met Kerst en Pasen als markeringspunten.

Inmiddels is de provincie Friesland twee keer “gerond” en de provincie Groningen één keer. In november 2004 werd weer van voren af aan begonnen.